Mo kijk zeg. Tomadde doet nog eens van blogpostje. Omdat het veel te lang geleden is, maar vooral omdat ik lovend enthousiast ben over iets waarvan ik vind dat u het ook allemaal dringend moet weten, om vervolgens minstens even enthousiast te reageren en binnen 15 jaar tegen uw kinderen te zeggen : "chance dat dienen tomadde daar van z'n leven eens over heeft geschreven, anders had ik het misschien nooit geweten".
Enfin. Fes dus. Oftewel Flat Earth Society. Een band waarvan de naam de afgelopen 10 jaar wel eens sporadisch ter sprake kwam, vooral omdat het de enige Belgische band is die op Mike Patton's label Ipecac getekend is, maar waar ik tot gisteren eigenlijk nooit de moeite gedaan heb om ze eens deftig te checken. Vorige zomer stonden ze op het podium van Sint Jacobs tijdens de Gentse Feesten, en in het passeren besloot ik toen verkeerdelijk dat het toch niet echt mijn ding was.
Gisteren speelden ze in de Gentse Handelsbeurs, waar ze hun nieuwe plaat "Answer Songs" voorstelden. Los van wat u ook van de muziek moge vinden een behoorlijk inventief idee. Men neme een bestaande song, en schrijft vervolgens een volledig nieuw nummer dat een mogelijk muzikaal antwoord daarop zou kunnen zijn. Hier en daar herkenbare verwijzingen naar het origineel, maar nooit klakkeloos overgenomen. Volwaardige nieuwe songs dus.
Flat Earth Society wordt door de media in het jazz-hokje gepropt. En dat is jammer. Want bij mij zitten ze in het hokje "te zot voor woorden", waar pakweg Fantomas, King Crimson, de latere Radiohead, Madensuyu en ook wel Cloon zich bij momenten bevinden. Bands die zo goed als allemaal een andere stijl brengen, maar die de luisteraar uitdagen, die vernieuwend omspringen met bestaande stijlen en er volledig of gedeeltelijk hun eigen ding mee doen.
Flat Earth Society stond met zeventienhonderd man op podium (ik heb ze niet geteld, maar véél dus), waarvan het grootste deel blazers. Vanaf de eerste noten werd het publiek meegesleurd in een gekke, indrukwekkende en bij momenten hilarische trip die ruim anderhalf uur zou duren. Ik zou de term "georganiseerde chaos" kunnen gebruiken, maar dat zou Fes oneer aandoen.
Oren, maar ook ogen worden gedurende het ganse concert verwend. Alhoewel het grootste deel van de bezetting op stoeltjes zit met zijn/haar partituur voor zich, is er toch constant vanalles te beleven op het podium. Geen bende klassieke strandjeanetten die, gekleed in een grijs kostuum gevoelloos noten aflezen, maar écht mensen. Een trompetist die tussen 2 partijen door de bombardon-speelster haar flesje water aangeeft omdat ze er met het logge geval op haar schoot zelf niet bijkan. Een saxofonist die tijdens een nummer waar hij zelf niet meedoet gewoon aan de kant van het podium staat mee te knikken en niet uit het zicht verdwijnt. Of gewoon 2 muzikanten die in het midden van een nummer wat zitten te babbelen en te lachen.
Triviale dingen misschien die verre van spectaculair zijn, maar die stuk voor stuk bijdragen aan de sfeer die Fes creëert. Het lijkt allemaal zo gelaten, relaxed en je m'en fous, en dat in tegenstelling tot wat je hoort. Want laat één ding duidelijk zijn: Fes blaast je (létterlijk) omver met het vakmanschap van élke aanwezige op het podium.
Het lijkt soms wel alsof Fes een bende klassieke muzikanten zijn met een ferme rock 'n roll attitute. Verbannen uit het steriele klassieke wereldje, en dan maar samengetroept onder leiding van Peter Vermeersch om met uitgestoken middelvinger te antwoorden : " 't is niet omdat we een jeansbroek dragen dat we niet kunnen spelen hé ...". En spelen doen ze!
Op 3 en 4 november zijn ze nog te zien in Hasselt en Brugge, en ik zou bij deze iédereen willen aanraden om een kaartje te kopen. Het is niet verantwoord dat zo'n oorgasme zoals gisteren in de Handelsbeurs maar beleefd wordt door zo weinig mensen ...
Enfin. Fes dus. Oftewel Flat Earth Society. Een band waarvan de naam de afgelopen 10 jaar wel eens sporadisch ter sprake kwam, vooral omdat het de enige Belgische band is die op Mike Patton's label Ipecac getekend is, maar waar ik tot gisteren eigenlijk nooit de moeite gedaan heb om ze eens deftig te checken. Vorige zomer stonden ze op het podium van Sint Jacobs tijdens de Gentse Feesten, en in het passeren besloot ik toen verkeerdelijk dat het toch niet echt mijn ding was.
Gisteren speelden ze in de Gentse Handelsbeurs, waar ze hun nieuwe plaat "Answer Songs" voorstelden. Los van wat u ook van de muziek moge vinden een behoorlijk inventief idee. Men neme een bestaande song, en schrijft vervolgens een volledig nieuw nummer dat een mogelijk muzikaal antwoord daarop zou kunnen zijn. Hier en daar herkenbare verwijzingen naar het origineel, maar nooit klakkeloos overgenomen. Volwaardige nieuwe songs dus.
Flat Earth Society wordt door de media in het jazz-hokje gepropt. En dat is jammer. Want bij mij zitten ze in het hokje "te zot voor woorden", waar pakweg Fantomas, King Crimson, de latere Radiohead, Madensuyu en ook wel Cloon zich bij momenten bevinden. Bands die zo goed als allemaal een andere stijl brengen, maar die de luisteraar uitdagen, die vernieuwend omspringen met bestaande stijlen en er volledig of gedeeltelijk hun eigen ding mee doen.
Flat Earth Society stond met zeventienhonderd man op podium (ik heb ze niet geteld, maar véél dus), waarvan het grootste deel blazers. Vanaf de eerste noten werd het publiek meegesleurd in een gekke, indrukwekkende en bij momenten hilarische trip die ruim anderhalf uur zou duren. Ik zou de term "georganiseerde chaos" kunnen gebruiken, maar dat zou Fes oneer aandoen.
Oren, maar ook ogen worden gedurende het ganse concert verwend. Alhoewel het grootste deel van de bezetting op stoeltjes zit met zijn/haar partituur voor zich, is er toch constant vanalles te beleven op het podium. Geen bende klassieke strandjeanetten die, gekleed in een grijs kostuum gevoelloos noten aflezen, maar écht mensen. Een trompetist die tussen 2 partijen door de bombardon-speelster haar flesje water aangeeft omdat ze er met het logge geval op haar schoot zelf niet bijkan. Een saxofonist die tijdens een nummer waar hij zelf niet meedoet gewoon aan de kant van het podium staat mee te knikken en niet uit het zicht verdwijnt. Of gewoon 2 muzikanten die in het midden van een nummer wat zitten te babbelen en te lachen.
Triviale dingen misschien die verre van spectaculair zijn, maar die stuk voor stuk bijdragen aan de sfeer die Fes creëert. Het lijkt allemaal zo gelaten, relaxed en je m'en fous, en dat in tegenstelling tot wat je hoort. Want laat één ding duidelijk zijn: Fes blaast je (létterlijk) omver met het vakmanschap van élke aanwezige op het podium.
Het lijkt soms wel alsof Fes een bende klassieke muzikanten zijn met een ferme rock 'n roll attitute. Verbannen uit het steriele klassieke wereldje, en dan maar samengetroept onder leiding van Peter Vermeersch om met uitgestoken middelvinger te antwoorden : " 't is niet omdat we een jeansbroek dragen dat we niet kunnen spelen hé ...". En spelen doen ze!
Op 3 en 4 november zijn ze nog te zien in Hasselt en Brugge, en ik zou bij deze iédereen willen aanraden om een kaartje te kopen. Het is niet verantwoord dat zo'n oorgasme zoals gisteren in de Handelsbeurs maar beleefd wordt door zo weinig mensen ...
28/02: ZinGer
Enkele weken geleden was ik "expert" van dienst om de 8 bands uit "Uw Ged8" te bespreken. In dat lijstje stond heel wat fijns dat ik al kende, dingen die ok waren maar me niet echt van mijn sokken bliezen, en ZinGeR. ZinGeR, die hadden een superwijs nummer met vrolijke midi-klankjes en een catchy refreintje.
Enfin, het was de band niet ontgaan dat ik redelijk positief was in mijn commentaar, en ze vroegen me meteen of ze een demo'tje mochten opsturen. And so they did. En zodus zit ik hier nu al voor de 3e keer achtereenvolgens na 5 énorm straffe tracks te luisteren. Sterker nog, die leuke "Phoenix" uit Uw Ged8 blijkt nog de minste song van alle 5 te zijn!
Ze zijn nog maar nét bezig, die van ZinGeR, maar ik durf er nu al geld op te verwedden dat we er nog héél veel van gaan horen. Als ze hun liedjes live goed brengen natuurlijk, dat spreekt voor zich. Maar ik heb zo'n lichtbruin vermoeden dat dat geen probleem zal zijn. Ik gok op een gouden medaille voor Westtalent of het OVRC dit najaar, en volgend jaar spelen ze in de AB op de finale van Humo's Rockrally.
Op hun myspace staan ondertussen 3 tracks te beluisteren, en ik vind dat u dat eens moet doen. En dan vooral naar Y12, want miljaarde, dat is een fantastisch nummer! Eentje waar ik bij de volgende Uw Ged8 ga op stemmen. Fo Sure.
Enfin, het was de band niet ontgaan dat ik redelijk positief was in mijn commentaar, en ze vroegen me meteen of ze een demo'tje mochten opsturen. And so they did. En zodus zit ik hier nu al voor de 3e keer achtereenvolgens na 5 énorm straffe tracks te luisteren. Sterker nog, die leuke "Phoenix" uit Uw Ged8 blijkt nog de minste song van alle 5 te zijn!
Ze zijn nog maar nét bezig, die van ZinGeR, maar ik durf er nu al geld op te verwedden dat we er nog héél veel van gaan horen. Als ze hun liedjes live goed brengen natuurlijk, dat spreekt voor zich. Maar ik heb zo'n lichtbruin vermoeden dat dat geen probleem zal zijn. Ik gok op een gouden medaille voor Westtalent of het OVRC dit najaar, en volgend jaar spelen ze in de AB op de finale van Humo's Rockrally.
Op hun myspace staan ondertussen 3 tracks te beluisteren, en ik vind dat u dat eens moet doen. En dan vooral naar Y12, want miljaarde, dat is een fantastisch nummer! Eentje waar ik bij de volgende Uw Ged8 ga op stemmen. Fo Sure.
21/02: RW 2009
Het mag gezegd zijn, de affiche van Rock Werchter begint er dit jaar écht wel goed uit te zien. Naast de obligatoire headliners die al maanden op voorhand te voorspellen waren, toch enkele namen die me aangenaam verrassen.
Zo had ik écht niet gedacht dat The Prodigy terug ging touren. Wat eigenlijk ook wel stom was van mij, aangezien ze een héél fijne nieuwe single hebben. Ook Emiliana Torrini (enkele jaren geleden nog in een klein tentje op Pukkelpop) en Seasick Steve zijn aangename nieuwe namen.
En alhoewel Fred Durst ongetwijfeld de irritantste frontman van de afgelopen 15 jaar is, zal ik (indien aanwezig) toch efkens gaan piepen naar Limp Bizkit ... en hopen dat ze dat nét "Nookie" spelen.
Voorlopig ziet het er naar uit dat de Kings of Leon nà Nick Cave & The Bad Seeds zullen spelen, wat dan weer een absolute schande is. Maar we gaan niet zagen, want ik vind het al enorm fijn dat meneer Cave nog eens passeert.
En dan is er nog het fantastische Mastodon, en de best wel te pruimen Dave Matthews Band.
Op 22 namen al een hoop lekkers dus. Chances are likely dat ik nog eens naar de wei afzak dit jaar. Met een tentje, of op hotel, maar no fucking way dat ik 800 euro ga dokken voor iets dat nog de naam tuinhuis niet waardig is.
Zo had ik écht niet gedacht dat The Prodigy terug ging touren. Wat eigenlijk ook wel stom was van mij, aangezien ze een héél fijne nieuwe single hebben. Ook Emiliana Torrini (enkele jaren geleden nog in een klein tentje op Pukkelpop) en Seasick Steve zijn aangename nieuwe namen.
En alhoewel Fred Durst ongetwijfeld de irritantste frontman van de afgelopen 15 jaar is, zal ik (indien aanwezig) toch efkens gaan piepen naar Limp Bizkit ... en hopen dat ze dat nét "Nookie" spelen.
Voorlopig ziet het er naar uit dat de Kings of Leon nà Nick Cave & The Bad Seeds zullen spelen, wat dan weer een absolute schande is. Maar we gaan niet zagen, want ik vind het al enorm fijn dat meneer Cave nog eens passeert.
En dan is er nog het fantastische Mastodon, en de best wel te pruimen Dave Matthews Band.
Op 22 namen al een hoop lekkers dus. Chances are likely dat ik nog eens naar de wei afzak dit jaar. Met een tentje, of op hotel, maar no fucking way dat ik 800 euro ga dokken voor iets dat nog de naam tuinhuis niet waardig is.
Gisteren toch een uiterst fijn concertavondje beleefd, in de overigens fantastische Minnemeers zaal in Gent. Ik was er tot de dag voordien nog nooit eerder naar een optreden gaan zien, maar alleen maar lovende commentaar dus. Gezellige grootte, goeie klank, en ondanks uitverkocht toch niet té opeengestampt.
The Sedan Vault kwam uiterst sterk uit de startblokken. Hun CD-presentatie in de AB, enkele maanden geleden, had me met gemengde gevoelens naar huis gestuurd (de verwachtingen lagen iéts te hoog), maar als underdog in een supportrol was ik héél aangenaam verrast door het niveau van de eerste 3 à 4 songs. Een overbodig rustpunt, en iets mindere nummers naar het einde toe zorgden ervoor dat de eindbalans op "ijzersterk" blijft hangen, en ze net geen "fucking hell, hoe geschift zot en goe" - status binnenhalen.
Een loodzware druk op de schouders van Totimoshi dus, die door een tamzak van een mixer (ik weet niet of ze die zelf meegebracht hadden of niet?) nog eens met een valste start moesten beginnen ook. Iemand die pas na ruim 1 minuut merkt dat er geen stem whatsoever door de boxen komt, terwijl daar wel effectief iemand staat te zingen verdient een welverdiende schop in zijn kloten. Nu, ondanks het feit dat ik Totimoshi extra veel credit gaf omwille van dat kalf (die daarenboven pas halverwege de set het geluid goed kreeg, én het een 2e keer verfuckte toen er een 2e stem bijkwam en hij wederom het schuiverke vergat open te zetten), moeten we eerlijk blijven : 't was toch niet al dat. Zélfs in ideale omstandigheden zou Totimoshi nog steeds 33 keer naar huis gespeeld zijn door The Sedan Vault. Naar huis, dat is California, en dat ligt écht niet bij de deur.
De Helmet crew had dan weer een geweldig gevoel voor humor. Eerst dacht ik dat ze de gayest-crew éver hadden, maar al snel bleek dat de roadies gewoon héél foute pruiken hadden opgezet, en met een uitgestreken gezicht alle materiaal klaarzetten. Omstreeks 23h30 betreedden Hamilton en zijn gevolg (want zo wordt Helmet dezer dagen best omschreven) het podium, en gedurende een dikke 75 minuten kregen alle aanwezigen nog eens de definitie van "retestrak" ingelepeld. Ok, ik miste uiteraard nog dat tikkeltje extra dat ze ten tijde van Battles-drummer John Stanier hadden, maar dan nog was het behoorlijk indrukwekkend. Hoogtepunten? Jeps. Lots of them. FBLA II, Iron Head, Unsung, Smart, Wilma's Rainbow, Just Another Victim en aflsuiter In The Meantime.
Hamilton was ook in goeie doen, en had zin en tijd om af en toe een klapke te doen met het publiek. Dat in tegenstelling tot een show in Duitsland die ik enkele jaren geleden zag, waar er bindtekstgewijs énkel een : "fuck you, I'll decide what we play, you just listen!" afkon, toen een fan zijn favoriet nummer (meermaals en vervelenderwijs) aan het brullen was.
Een fijne, nostaligsche en luide avond gisteren. En zo hebben we ze graag!
The Sedan Vault kwam uiterst sterk uit de startblokken. Hun CD-presentatie in de AB, enkele maanden geleden, had me met gemengde gevoelens naar huis gestuurd (de verwachtingen lagen iéts te hoog), maar als underdog in een supportrol was ik héél aangenaam verrast door het niveau van de eerste 3 à 4 songs. Een overbodig rustpunt, en iets mindere nummers naar het einde toe zorgden ervoor dat de eindbalans op "ijzersterk" blijft hangen, en ze net geen "fucking hell, hoe geschift zot en goe" - status binnenhalen.
Een loodzware druk op de schouders van Totimoshi dus, die door een tamzak van een mixer (ik weet niet of ze die zelf meegebracht hadden of niet?) nog eens met een valste start moesten beginnen ook. Iemand die pas na ruim 1 minuut merkt dat er geen stem whatsoever door de boxen komt, terwijl daar wel effectief iemand staat te zingen verdient een welverdiende schop in zijn kloten. Nu, ondanks het feit dat ik Totimoshi extra veel credit gaf omwille van dat kalf (die daarenboven pas halverwege de set het geluid goed kreeg, én het een 2e keer verfuckte toen er een 2e stem bijkwam en hij wederom het schuiverke vergat open te zetten), moeten we eerlijk blijven : 't was toch niet al dat. Zélfs in ideale omstandigheden zou Totimoshi nog steeds 33 keer naar huis gespeeld zijn door The Sedan Vault. Naar huis, dat is California, en dat ligt écht niet bij de deur.
De Helmet crew had dan weer een geweldig gevoel voor humor. Eerst dacht ik dat ze de gayest-crew éver hadden, maar al snel bleek dat de roadies gewoon héél foute pruiken hadden opgezet, en met een uitgestreken gezicht alle materiaal klaarzetten. Omstreeks 23h30 betreedden Hamilton en zijn gevolg (want zo wordt Helmet dezer dagen best omschreven) het podium, en gedurende een dikke 75 minuten kregen alle aanwezigen nog eens de definitie van "retestrak" ingelepeld. Ok, ik miste uiteraard nog dat tikkeltje extra dat ze ten tijde van Battles-drummer John Stanier hadden, maar dan nog was het behoorlijk indrukwekkend. Hoogtepunten? Jeps. Lots of them. FBLA II, Iron Head, Unsung, Smart, Wilma's Rainbow, Just Another Victim en aflsuiter In The Meantime.
Hamilton was ook in goeie doen, en had zin en tijd om af en toe een klapke te doen met het publiek. Dat in tegenstelling tot een show in Duitsland die ik enkele jaren geleden zag, waar er bindtekstgewijs énkel een : "fuck you, I'll decide what we play, you just listen!" afkon, toen een fan zijn favoriet nummer (meermaals en vervelenderwijs) aan het brullen was.
Een fijne, nostaligsche en luide avond gisteren. En zo hebben we ze graag!
28/01: Uw Ged8
* Cloon - Phantom Days
* Amenra - Razoreater
* Wallace Vanborn - Reap
Laat u allen maar eens goed gaan. En merci.
13/01: fans
Hoe zot cool is deze gast hier niet zeg ... :-)
09/01: Nummer 10
U had nog een nummer 10 tegoed van de muzikale hoogtepunten van 2008. Eigenlijk een nummer 10 die iets hoger zou mogen staan, maar kom ... Seasick Steve! Hoe kon ik 'em vergeten.
07/01: Voting Madness
Ik had beloofd om erover te zwijgen tot in het nieuwe jaar, en kijk ... u hebt zelfs nog een volledige week cadeau gekregen.
Maar na een welverdiende 1e plaats in de Jim Puur Belgisch lijst, en een 5e plaats in Humo's Top 20 is het de laatste weken een beetje bergaf gegaan met Wallace Vanborn.
Daarom komt uw favoriete blogger nog eens op zijn blote knietjes smeken om uw stem. En gooi er meteen ook de Afrekening bij, want die gaat volgende woensdag ook terug van start!
Dus, Wallace Vanborn, met Rite Hands (Free Blank Shots) that is ... u bent ondertussen al met zo ongeveer 750 man die de single heeft gedownload, dus nog enkele weekjes stemmen moet er wel vanaf kunnen hé. En als u hem nog niet had, hier is ie gratis en voor niks te downloaden.
Humo's Top 20
De Afrekening
Jim TV Puur Belgisch
Dat ge bedankt zijt! :-)
Maar na een welverdiende 1e plaats in de Jim Puur Belgisch lijst, en een 5e plaats in Humo's Top 20 is het de laatste weken een beetje bergaf gegaan met Wallace Vanborn.
Daarom komt uw favoriete blogger nog eens op zijn blote knietjes smeken om uw stem. En gooi er meteen ook de Afrekening bij, want die gaat volgende woensdag ook terug van start!
Dus, Wallace Vanborn, met Rite Hands (Free Blank Shots) that is ... u bent ondertussen al met zo ongeveer 750 man die de single heeft gedownload, dus nog enkele weekjes stemmen moet er wel vanaf kunnen hé. En als u hem nog niet had, hier is ie gratis en voor niks te downloaden.
Humo's Top 20
De Afrekening
Jim TV Puur Belgisch
Dat ge bedankt zijt! :-)
01/01: 2008 - muzikale hoogtepunten
Ik moet eerlijk toegeven, ik heb bijna geen cd's gekocht dit jaar. Afgezien van enkele Belgische bands die ik met veel plezier steun na een goed concert heeft de platenboer nagenoeg niks gehad aan mij. Ik moet dan ook héél diep in mijn geheugen graven om aan een handvol hoogtepunten te geraken, waarmee ik niet wil zeggen dat 2008 een muzikaal kutjaar was, het moet me gewoon een beetje ontgaan zijn.
1. The Hickey Underworld - Future Words
Wat mij betreft dé single van het jaar. Single, én verrassing van 2008, want ik was wat THU betreft een die-hard non believer. Maar kijk, ik ben alvast héél benieuwd naar het full-album. Dat staat al bovenaan mijn lijstje voor nieuwe releases die ik dit jaar zeker niet mag missen. Waar blijft die videoclip trouwens?
2. Wallace Vanborn - Rite Hands (Free Blank Shots)
Eigenlijk mijn échte nummer 1, maar ik heb 'em maar eentje laten zakken om niet helemaal ongeloofwaardig over te komen. Belangenvermenging enzo. Hun full album komt eraan in 2009, en ik verklaar hier officieel en plechtig dat ie potten gaat breken en volgend jaar ook in UW lijstjes zal terechtkomen!
3. Metallica - All Nightmare Long
Eindeloze discussies over het laatste Metallica album. Dat ie niet vernieuwend is, dat het precies knip en plakwerk is van ouder materiaal, maar één ding is zeker : All Nightmare Long is een monster van een track. Eentje met een niveau dat ze volgens mij al sinds Justice niet meer gehaald hadden.
4. Amen Ra - Razoreater
Dé bevestiging van 2008. Na een fantastische Mass III een tweetal jaar terug kwam Amen Ra in 2008 met een zo mogelijk nog beter Mass IIII op de proppen. Favoriete tracks : De Dodenakker, Aorte en deze Razoreater.
5. The Ting Tings - That's Not My Name
Ondertussen een beetje grijs gedraaid overal, maar toen het nét op de radio te horen was betrapte ik me er toch regelmatig op de volumeknop helemaal open te draaien.
6. Emiliana Torrini - Jungle Drum
Wederom geen videoclip gevonden. Maar dat wil daarom niet zeggen dat deze héérlijk aanstekelijke track iets minder goed zou zijn uiteraard.
7. Gotye - Learnalilgivinanlovin
Toch ook wel een beetje Belgisch. En deze versie vanop Peter Live vond ik wel behoorlijk straf. Zijn nieuwere single "Heart a Mess" is trouwens ook héél hard te genieten!
8. The Blackbox Revelation - Never Alone, Always Together
Ze zijn een beetje van een wisselend niveau vind ik, de singles van TBBR. Maar deze "Never Alone, Always Together" vind ik toch bijna zo straf als hun "I Think I like You". Wreed wijze clip ook.
9. Bon Iver - Lump Sum
Gezien op de laatste show, en één van die albums die ik me dan maar toch meteen heb aangeschaft. Vervolgens héél veel spijt gehad dat ik niet gaan kijken ben in de Vooruit, want deze man weet een sfeertje neer te zetten. Echt mooi.
Mijn nummer 10 hou ik nog effe in beraad.
1. The Hickey Underworld - Future Words
Wat mij betreft dé single van het jaar. Single, én verrassing van 2008, want ik was wat THU betreft een die-hard non believer. Maar kijk, ik ben alvast héél benieuwd naar het full-album. Dat staat al bovenaan mijn lijstje voor nieuwe releases die ik dit jaar zeker niet mag missen. Waar blijft die videoclip trouwens?
2. Wallace Vanborn - Rite Hands (Free Blank Shots)
Eigenlijk mijn échte nummer 1, maar ik heb 'em maar eentje laten zakken om niet helemaal ongeloofwaardig over te komen. Belangenvermenging enzo. Hun full album komt eraan in 2009, en ik verklaar hier officieel en plechtig dat ie potten gaat breken en volgend jaar ook in UW lijstjes zal terechtkomen!
3. Metallica - All Nightmare Long
Eindeloze discussies over het laatste Metallica album. Dat ie niet vernieuwend is, dat het precies knip en plakwerk is van ouder materiaal, maar één ding is zeker : All Nightmare Long is een monster van een track. Eentje met een niveau dat ze volgens mij al sinds Justice niet meer gehaald hadden.
4. Amen Ra - Razoreater
Dé bevestiging van 2008. Na een fantastische Mass III een tweetal jaar terug kwam Amen Ra in 2008 met een zo mogelijk nog beter Mass IIII op de proppen. Favoriete tracks : De Dodenakker, Aorte en deze Razoreater.
5. The Ting Tings - That's Not My Name
Ondertussen een beetje grijs gedraaid overal, maar toen het nét op de radio te horen was betrapte ik me er toch regelmatig op de volumeknop helemaal open te draaien.
6. Emiliana Torrini - Jungle Drum
Wederom geen videoclip gevonden. Maar dat wil daarom niet zeggen dat deze héérlijk aanstekelijke track iets minder goed zou zijn uiteraard.
7. Gotye - Learnalilgivinanlovin
Toch ook wel een beetje Belgisch. En deze versie vanop Peter Live vond ik wel behoorlijk straf. Zijn nieuwere single "Heart a Mess" is trouwens ook héél hard te genieten!
8. The Blackbox Revelation - Never Alone, Always Together
Ze zijn een beetje van een wisselend niveau vind ik, de singles van TBBR. Maar deze "Never Alone, Always Together" vind ik toch bijna zo straf als hun "I Think I like You". Wreed wijze clip ook.
9. Bon Iver - Lump Sum
Gezien op de laatste show, en één van die albums die ik me dan maar toch meteen heb aangeschaft. Vervolgens héél veel spijt gehad dat ik niet gaan kijken ben in de Vooruit, want deze man weet een sfeertje neer te zetten. Echt mooi.
Mijn nummer 10 hou ik nog effe in beraad.
17/12: London Calling
Gisteren en eergisteren vonden in de Londen Scala de werldfinales van The Global Battle of the Bands plaats. Samen met Wallace Vanborn, die ons landje vertegenwoordigden, richting Londen dus. Ik zal alvast beginnen met te zeggen dat ze niét met de felbegeerde cheque van 100,000 dollar naar huis gekomen zijn, kwestie van geen al te hoge verwachtingen te scheppen met deze post.
Die ging, al dan niet verdiend (oordeel vooral zelf hier) naar de Engelse inzending. Enfin, het was toch een bijzonder fijne driedaagse.
Met Glenn Matlock van The Sex Pistols die een keiharde scheet liet terwijl hij op de foto ging met de Wallace-boys. Met een rode tandenborstel. Met een receptie op de Belgische ambassade. Met een hotel waar ze tot 5h00 's ochtends halve liters Stella Artois schonken. Met een schone Noors/Thaise presentatrice. Met duust visitekaartjes van bands, managers en ambassadeurs die in hun vrije tijd optredens organiseren in Londen. Met het scheefste feestje dat ik in lange tijd heb meegemaakt. Met honderden foto's (danku Anton) en 6 uur beeldmateriaal (danku Aljocha) die de komende dagen en weken in de vorm van een fijne selectie op uw allereigen tinternet zal terug te vinden zijn.
Die ging, al dan niet verdiend (oordeel vooral zelf hier) naar de Engelse inzending. Enfin, het was toch een bijzonder fijne driedaagse.
Met Glenn Matlock van The Sex Pistols die een keiharde scheet liet terwijl hij op de foto ging met de Wallace-boys. Met een rode tandenborstel. Met een receptie op de Belgische ambassade. Met een hotel waar ze tot 5h00 's ochtends halve liters Stella Artois schonken. Met een schone Noors/Thaise presentatrice. Met duust visitekaartjes van bands, managers en ambassadeurs die in hun vrije tijd optredens organiseren in Londen. Met het scheefste feestje dat ik in lange tijd heb meegemaakt. Met honderden foto's (danku Anton) en 6 uur beeldmateriaal (danku Aljocha) die de komende dagen en weken in de vorm van een fijne selectie op uw allereigen tinternet zal terug te vinden zijn.
